7 muzeów technicznych, które musisz odwiedzić w te wakacje

Muzeum mieści się w dawnych, wykutych w litej skale, piwnicach leżakowych, czyli najniższym poziomie Browaru w Żywcu. W 18 salach o łącznej powierzchni 1600m2 zgromadzono unikalne eksponaty obrazujące wieloletnią historię, zarówno browarnictwa, jak też samego Browaru w Żywcu. Trasę turystyczną Muzeum otwiera Sala Trzech Żywiołów, gdzie prezentowane są surowce potrzebne do produkcji piwa. Kolejne pomieszczenia zawierają eksponaty obrazujące sposób wytwarzania piwa na przestrzeni dziesiątków lat. Aby oddać klimat epoki, w muzeum zrekonstruowano XIX – wieczną uliczkę i galicyjską karczmę. Kolejne części ekspozycji przedstawiają historię Browaru w latach międzywojennych, w okresie II wojny światowej i w siermiężnych czasach socjalizmu, aż po dzień dzisiejszy.

Atrakcją jest również sala w stylu art-deco z kręgielnią, sale pokazujące proces tworzenia piwa od dawnych czasów po współczesne. Wszystko przeplatane jest multimedialnymi ekspozycjami (zdjęcia, film, dźwięk, projekcja) gdzie każdy eksponat może być dotykany i fotografowany przez zwiedzającego.

Muzeum powstało w 2002 roku z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Energetyki. Mieści się w dawnej rozdzielni energetycznej Elektrowni Łaziska, gdzie na powierzchni ponad 1000 m2 można oglądać eksponaty obrazujące rozwój urządzeń elektrycznych od czasów żarówki Edisona po czasy nam współczesne. Ruchome modele urządzeń i stanowiska demonstracyjne pokazują, jak kiedyś produkowano prąd i jaką potęgą jest energia elektryczna – np. wyładowania z zakresu wysokich napięć o iskrze sięgającej 1 m długości. Ilość eksponatów w Muzeum Energetyki w 2008 roku sięgnęła już liczby 4200. Zwiedzanie elektrowni oraz Muzeum Energetyki trwa około 3 godz. - w grupach z przewodnikiem, po uprzednim dokonaniu ustnych ustaleń oraz przesłaniu na nasz adres zgłoszenia. Aby dostać się do muzeum trzeba zjechać w Łaziskach ze słynnej Wiślanki na wysokości Huty Łaziska. Potem pod budynek dyrekcji Elektrowni i tuż obok mała zielona budka (dawniej stacja transformatorowa).

Na stanowisku testowym do demonstracji wyładowania po powierzchni szklanej butelki można obserwować wyładowanie powierzchniowe iskrowe. Napięcie około 41000V (41kV). Wewnątrz butelki znajduje się poskręcany drut (koniec drutu wystaje ponad szyjką). Napiecie 41kV przyłożone jest pomiędzy metalową podstawą butelki a wygiętym w łuk drutem miedzianym. Iskry elektryczne przeskakują z drutu doprowadzającego do drutu znajdującego się w butelce, następnie po powierzchni szkła docierają do metalowej podstawy.

Kompleks obiektów radiostacji zbudowała w latach 1934-35 niemiecka firma Lorenz . W budynku głównym zachowało się sporo oryginalnej przedwojennej aparatury. Najcenniejszym obiektem całego kompleksu jest oczywiście wieża nadawcza, uchodząca obecnie za najwyższą budowlę drewnianą na świecie (110m). Wieża jest unikatem inżynieryjnym w skali światowej. Inne podob­ne obiekty albo uległy zniszczeniu w toku działań wojen­nych, albo zosta­ły rozebrane i zastąpione now­szymi, stalowymi konstruk­cjami. A budulcem wieży jest drewno mo­drze­wio­we! Belki zostały połą­czone śrubami mosiężnymi. Jest tych śrub 16.100 i ani jednego gwoździa z żelaza! Wysokość konstrukcji drewnianej – 111 metrów, podstawa – 20x20m, najwyższa plat­forma: 2,13x2,13m. Drabina wiodąca na szczyt ma 365 szczebli.

Starannie konserwowana, chroniona i corocznie naprawiana ma przed sobą - według naukowców z Politechniki Śląskiej - jeszcze 20 lat bezpiecznego funkcjonowania. Szczególnie atrakcyjnie wieża wygląda po zmroku. Oświetlona ośmioma potężnymi reflektorami, widoczna jest z wielu kilometrów, a na zwiedzających wywiera nieprzemijające wrażenie.

Muzeum jest jedyną tego typu placówką w Europie, mieści się w narożnym budynku (wieży ciśnień) Częstochowskich Zakładów Przemysłu Zapałczanego. Muzeum posiada ekspozyzcje w dwóch salach wystawowych oraz w działającym zakładzie produkcyjnym z lat 30. XX wieku. Główną częścią muzeum jest fabryka, w której nadal produkuje się zapałki. Można obejrzeć zabytkowy park maszynowy oraz prześledzić cały cykl produkcyjny od korowania drewna przez wytwarzanie patyczków po pakowanie zapałek do pudełek. W głównej sali znajdują się dokumenty związane z przemysłem zapałczanym oraz stała wystawa Rzeźby z jednej zapałki Anatola Karonia. W drugiej sali znajduje się wystawa filumenistyczna, w której eksponowane są etykiety pudełek po zapałkach z czasów dwudziestolecia międzywojennego oraz z czasów powojennych i współczesnych oraz galeria ze stałą ekspozycją rzeźb jednej zapałki. Muzeum znajduje się w fabryce, w której do tej pory produkuje się zapałki.

Zakład produkujący zapałki powstał w tym miejscu w roku 1882 i był pierwszą fabryką zapałek na ziemiach polskich. Założony był przez Karola von Gehliga i Juliana Huch. W roku 1930 fabryka została zmodernizowana po pożarze, który nastąpił kilkanaście lat wcześniej. Wówczas fabrykę wyposażono w maszyny firmy Durlach funkcjonujące do dnia dzisiejszego.

Skansen - Muzeum Przemysłu Naftowego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce jest obiektem unikalnym w skali światowej. Na tym skrawku polskiej ziemi narodziła się gałąź przemysłu, która w II połowie XIX w. popchnęła świat w kierunku niebywałego dotąd rozwoju cywilizacyjnego. Jest rzeczą niezaprzeczalną, że podwaliny pod ten niespotykany rozwój dał Polak Ignacy Łukasiewicz, a Polska stała się kolebką przemysłu naftowego. W siedmiu salach Domu Łukasiewicza mieszczą się ekspozycje związane z rozwojem przemysłu naftowego. W domu znajduje się wystawa pamiątek i dokumentów związanych z osobą Ignacego Łukasiewicza: portrety, epitafia, meble, dokumenty patentowe, fotografie rodzinne, galeria karykatur: portrety - karykatury wielu nafciarzy, wykonane przez artystę malarza Stanisława Kochanka.Na terenie Muzeum znajdują się warsztat z okresu, gdy kopalnią w Bóbrce kierował I. Łukasiewicz oraz kuźnia kopalniana zbudowana na polecenie I. Łukasiewicza w 1854 roku. Na terenie Muzeum znajduje się stacja benzynowa, tzw. typ górski z kolekcją dystrybutorów paliwa oraz wystawą produktów rafineryjnych.

Na zewnątrz eksponowane są wiertnice: wiertnica z napędem ręcznym z roku 1862, wiertnica kanadyjska z napędem parowym, tzw lokomobila, wiertnice kanadyjskie z napędem parowym, spalinowym lub elektrycznym, zmodernizowane przez polskich specjalistów, wiertnica udarowa przewoźna, typ "SM4, "Trauzl", wiertnica do głębokich wierceń obrotowych typu N 1400S z napędem elektrycznym lub spalinowym konstrukcji Fabryki Maszyn "Glinik i wiele innych.

Muzeum istnieje od 1931 roku, przyjęło, jako jedyne w Polsce, specjalizację w zakresie sprzętu gospodarstwa domowego. Na szczególną uwagę zasługuje największa w Europie kolekcja żelazek obejmująca swoim zakresem cztery stulecia od XVII do XX w. Zobaczyć tu można również naczynia kuchenne i stołowe, sztućce, świeczniki i lampy olejowe i naftowe, zegary oraz mechaniczny sprzęt gospodarstwa domowego taki jak: pralki, magle, chłodziarki oraz wiele innych używanych niegdyś w gospodarstwach domowych przedmiotów codziennego użytku. Muzeum posiada bogatą kolekcję mebli: śląskie szafy ludowe (XVII - XIX w.) oraz szafy, sekretarzyki, komody i kredensy (XVIII - pocz. XX w.) w tym wyposażenie mieszczańskiego saloniku w stylu biedermeier ( I poł. XIX w.). Na szczególną uwagę zasługuje kolekcja śląskiego malarza, ziębiczanina Josepha Langera żyjącego w latach 1865 - 1918. Wśród eksponatów muzeum w Ziębicach znajduje się również kolekcja śląskiego malarstwa, głównie portretowego (XVIII - pocz. XX w.) oraz bardzo ciekawa kolekcja śląskiej drewnianej rzeźby sakralnej, głównie barokowej.

Ratusz w Ziębicach ma swoją wiekową tradycję. Według kroniki Hartmana, został on na fundamentach już istniejącej budowli wzniesiony przez księcia Jana w 1561 roku. Podwaliny wieży spoczywają na wcześniejszej budowli, która swoje świadectwo w źródłach ma już w 1335 r.

Muzeum wywodzi się z utworzonego w 1952 roku Działu Tkactwa łódzkiego Muzeum Sztuki. Siedzibą muzeum jest "Biała Fabryka" - okazały czterokondygnacyjny kompleks klasycystycznych, biało tynkowanych (stąd nazwa) budynków, jeden z najpiękniejszych w Polsce zabytków architektury przemysłowej. Zbudowany w latach 1835-39 przez Ludwika Geyera, mieścił pierwszą w Łodzi mechaniczną przędzalnię i tkalnię bawełny, poruszaną pierwszą w mieście maszyną parową. Niskie, wsparte na rzędach słupów dźwigających drewniane stropy, dawne hale fabryczne są wspaniałym tłem dla ekspozycji historycznych narzędzi i maszyn włókienniczych, próbników tkanin przemysłowych, również tych które w tej fabryce były wytwarzane, polskiej tkaniny artystycznej, polskich tkanin i strojów ludowych, XIX i XX - wiecznej odzieży i akcesoriów mody, a także dokumentów i ikonografii włókienniczej.

Wszystkie opisy pochodzą ze stron muzeów, bądź zostały przygotowane na bazie tych informacji.