
Turyn, największe światowe zagłębie pracowni designu. To tutaj swoje siedziby mieli Bertone, Giugiaro, Spada i oczywiście najsłynniejsze z nich: Pinifarina. W tym ostatnim pracował guru polskiego projektowania ś.p. Janusz Kaniewski. I jak relacjonował, oprócz ciężkiej pracy, był to także okres imprez i ekscentrycznych wyskoków.
Ciężka droga na szczyt - Dostać się do niego (Pininfariny – przyp. red.) było tak trudno, że mój znajomy, Anglik, po studiach przez rok jeździł śmierciarką, żeby odłożyć pieniądze na bezpłatny staż – wspominał w swojej książce „Janusz Kaniewski: Design” Janusz Kaniewski. On sam pracował dla Pininfariny w latach 1999-2001.
Jak wyglądało życie u boku najlepszych designerów świata? – Praca tam to była przygoda, pasja, kawał życia tak intensywnego, że opowieści starczyłoby na osobną książkę – podkreślał Kaniewski. I rzeczywiście: historiami tymi można by obdarzyć co najmniej kilkanaście osób – a to przecież były tylko 2 lata.
Janusz Kaniewski
Wielka miłość do aut Kaniewski zaznaczył jednak w książce, że przede wszystkim Pininfarina to była wielka miłość do samochodów, „ogromny szacunek dla Maestro”. Członkowie zespołu byli dumni, że dostali się do tak prestiżowego środowiska. - Myśmy nie chodzili do pracy, myśmy tym żyli. Nigdy przedtem i nigdy potem nie spotkałem się z tak fanatycznym przywiązaniem czeladników do szefa – wspominał polski designer.

Dostać się jednak do najsłynniejszego biura designu nie było łatwo. Jak opisywał Kaniewski w rozmowie z „Logo”, na studiach musiał być najlepszy na roku – tak sobie założył i swój cel zrealizował. - Mój wykładowca był jednocześnie szefem studia w Pininfarinie, zaproponował mi staż, po stażu dostałem propozycję pracy. I zaczęło się – wspominał.
Janusz Kaniewski
Dzięki pracy w Pininfarinie, Kaniewski nawiązał współpracę z Ferrari – najpierw robił dla nich projekty poprzez biuro Maestro, potem już bezpośrednio dla wytwórni z Maranello. Sam Pininfarina zmarł w 2012 roku, co – jak podkreślał w książce Polak – kończy pewną epokę. Samochody bowiem rodzimy designer uznawał za przedmiot współczesnych czasów, XX i XXI wieku, który w przyszłości po prostu zniknie – zastąpiony wygodnym i szybkim transportem miejskim.
