
W Kędzierzynie-Koźlu otwarto pierwszą od lat instalację chemiczną opracowaną wyłącznie przez polskich naukowców. Powstało tam unikalne na skalę światową rozwiązanie do wytwarzania nowego rodzaju plastyfikatora. Nie jest to kolejny ciekawy, ale niepraktyczny pomysł polskich naukowców, tylko przydatne rozwiązanie, które już stosuje się w przemyśle.
Plastyfikatory to ciekłe lub stałe, obojętne związki organiczne, które są dodawane zwykle do tworzyw sztucznych w celu poprawy ich własności takich jak odporność cieplna, odporność na niskie temperatury, odporność na warunki atmosferyczne, właściwości izolacyjne, obrabialność, itp. Plastyfikator powinien być bez zapachu, bez smaku, nielotny, nietoksyczny, nie powinien wpływać na właściwości dielektryczne polimeru, zwiększać jego palność i ulegać ekstrakcji.
Obecnie istnieje kilka grup zmiękczaczy, ale najpowszechniej stosowane są estry kwasu ftalowego – ftalany. Czemu to takie ważne? Bo plastyfikatory ftalanowe mogą uwalniać się z produktów, do których były dodawane, stanowiąc źródło skażenia środowiska naturalnego, a szczególnie środowiska wodnego. Niektóre ftalany znajdujące się w przedmiotach codziennego użytku uznaje się za związki zaburzające działanie hormonów.
Nowy plastyfikator, Tereftalan di(2-etyloheksylu) (DOTP), opracowano na potrzeby Grupy Azoty z zakładem w Kędzierzynie Koźlu (ZAK). Firma w 2009 roku zwróciła się do Instytutu Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia", który już wcześniej proponował pewne rozwiązania tego problemu. Produkcja bardzo szybko przeszła ze skali laboratoryjnej do przemysłowej.
Szeroka gama zastosowań od produkcji wykładzin podłogowych i ściennych, poprzez przemysł motoryzacyjny, budowlany aż po zabawki dla dzieci i zastosowania w wyrobach medycznych plasuje DOTP w czołówce plastyfikatorów uniwersalnych o dużym potencjale do zastosowań masowych
Tkacz dodaje, że według dotychczasowych badań i danych marketingowych ich rozwiązanie jest najlepszym zamiennikiem środków zawierających szkodliwe substancje i można go stosować także w produkcji tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością – jak chociażby jednorazowe pojemniki. Co więcej, produkuje się go bez negatywnych skutków dla środowiska.
Tereftalan di(2-etyloheksylu) wytwarzany wg technologii opracowane w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej „Blachownia” posiada następujące cechy - wydajność produkcyjna tereftalanów jest podobna do ftalanu di(2-etyloheksylu) (DEHP) i ftalanu diizononylu (DINP) - podobne warunki przetwarzania i zastosowań - podobne właściwości fizyczne - obojętny toksykologicznie - bezpieczny dla zdrowia Technologia wytwarzania chroniona patentem PL 216179 pozwala na: - obniżenie wskaźników energetycznych, - obniżenie obciążeń emitowanych do środowiska - uzyskanie dobrej jakości produktu o konkurencyjnych parametrach.