Fabryka firmy Wielton.
Fabryka firmy Wielton. Fot. Tomasz Stanczak / Agencja Gazeta

Przyzwyczailiśmy się, że gdy mowa w Polsce o przejęciach jednej firmy przez inną, to zwykle okazuje się, że jakiś krezus z zagranicy kupuje podupadające polskie przedsiębiorstwo, bądź przechwytuje wartościowy start-up. Na szczęście przejęcia to nie praktyka jednostronna. Również i polskim przedsiębiorcom takie fuzje się udają.

Ustaw INNPoland jako preferowane medium w Google
REKLAMA

Z przeprowadzonego dwa lata temu raportu Grant Thornton, wynika, że w Polsce, aż 33 proc. firm planuje rozwijać się poprzez fuzje i przejęcia. Widząc w tym po pierwsze, receptę na malejący popyt i podaż, a po drugie, poszukiwanie ciekawego partnera do realizacji swoich projektów.

Kiedy jednak słyszymy, że tak znane polskie marki jak np. Absolwent, Biedronka, Allegro, Alpinus, Dosia, Bryza, Hortex, Krakus, Lech czy Lajkonik już nie są w rękach polskich przedsiębiorców, powstaje przekonanie, że obcy kapitał całkowicie nas wykupuje. Jednakże choć faktycznie przejęć rodzimych marek przez zagranicznych inwestorów jest znacznie więcej niż odwrotnie, również i polski biznes coraz częściej dokonuje podobnych międzynarodowych transakcji.

Wieluń podbija Italię Od kilku dni głośno jest o wieluńskiej firmie Wielton, producencie naczep i przyczep dla transportu ciężkiego i rolnictwa. W świat poszła wieść, że Wielton chce przejąć włoskiego potentata w produkcji naczep – spółkę Compagnia Italiana Rimorchi S.r.l., której produkty znane były pod markami Cardi, Merker i Viberti.

Na razie nie chcemy zapeszać i zbyt nagłaśniać tej sprawy, dopóki wszystkiego nie dopniemy. To prawda złożyliśmy ofertę zakupu, włoskiej spółce, ale dopóki faktycznie nie podpiszemy wiążących dokumentów, nie chcemy niczego prognozować.

Magdalena Sosnowska, z działu PR Wielton

Jednak na stronie Wieltonu można już poznać szczegóły zawartej z Włochami umowy dotyczącej tamtejszych aktywów. Wygląda na to, że firma z Wielunia, podobnie jak i część innych polskich firm zaczyna szukać rynku zbytu swoich towarów poza Polską.

Czas ruszyć w świat – Staliśmy się gospodarką dojrzałą, która musi się mierzyć ze wzrostem konkurencji – mówi Renata Kozłowska, ekspertka w zakresie zarządzania, sprzedaży, komunikacji i obsługi klienta Quest Change Managers. – W związku z tym nie dziwmy się, że wiele firm będzie musiało szukać sposobów bądź na bycie bardziej konkurencyjnymi na rodzimym rynku, bądź właśnie poprzez szukanie innych klientów poza granicami.

Podobnie myśli Maciej Richter, Partner Zarządzający Grant Thornton. Jego zdaniem zauważalnym trendem na polskim rynku jest rosnąca chęć do dokonywania transakcji międzynarodowych.

Jest to logiczna tendencja wpisująca się w ogólnie rosnący stopień globalizacji – zmuszająca do poszukiwania partnerów w innych krajach. Przejęcie międzynarodowe jest niewątpliwie trudniejsze od przejęcia dokonywanego we własnym kraju – począwszy od trudności w identyfikacji odpowiedniej firmy do przejęcia lub nabywcy, przez zwiększone koszty obsługi transakcyjnej, po utrudnioną integrację potransakcyjną. Jest to jednakże krok umożliwiający znalezienie dużo bardziej interesującego partnera niż na rynku krajowym, a to może skutkować lepszymi efektami połączenia albo uzyskaniem wyższej ceny przez sprzedającego.

Maciej Richter z Grant Thorton

Nie powinno więc dziwić, że Wielton po latach ekspansji na rodzimym rynku, po tym jak wszedł na giełdę, otrzymał od Ministerstwa Gospodarki Status Centrum Badawczo-Rozwojowego i podpisał z Politechniką Śląską porozumienie w sprawie utworzenia wspólnie nowej specjalności studiów, chce czegoś więcej i po więcej sięga właśnie do zagranicznego potentata w tożsamej branży.

Jak fuzja to z rozmachem Podobnych ruchów ostatnimi laty mieliśmy w kraju całkiem sporo. Do największych graczy z pewnością należy zaliczyć takie spółki jak PZU, KGHM, PKN Orlen, ASSECO POLAND, Boryszew, MASPEX czy Selena FM.

Pojawia się pytanie, czy Polska jest już gotowa na podbój obcych lądów, a jeśli tak to które sektory rynku mają największe szanse na sukces na międzynarodowej arenie.

Zdaniem Pawła Cymcyka, analityka i Managera Komunikacji Inwestycyjnej w ING TFI, największe szanse mają segmenty wydobywcze (rafineryjno-surowcowe), sektor retail zwłaszcza branża odzieżowa, mniejsze zaś sekcje nowych technologii czy sektor produkcyjny.

W nowych technologiach nie możemy konkurować z takimi graczami jak USA czy Japonia. Nawet jeśli organizacyjnie czy operacyjnie bylibyśmy gotowi na taki ruch, to nadal dysponujemy jeszcze zbyt małym kapitałem, aby móc zaszaleć. Z kolei z sektorem produkcyjnym jest taki problem, że jako podwykonawca zwykle jest on zależny od jednego lub dwóch partnerów. Wchodząc więc na rynek partnera, może stanowić dla niego zagrożenie, a tym samym ryzykować utratę głównego dostawcy materiałów, co oznacza dla niego być, albo nie być. To dlatego niewiele zakładów produkcyjnych decyduje się na radykalne ruchy.

Paweł Cymcyk

Jak jednak podkreśla Cymcyk, po 25 latach budowania kapitału nie możemy się spodziewać osiągnięć czy fuzji na jakie mogą sobie pozwolić przedsiębiorstwa ze 150–letnią historią typu Ford, General Motors czy Coca-Cola.

– Ale powoli zaczynamy zapuszczać wędkę poza rodzimy rynek i jak sądzę, będziemy tak robić coraz częściej – puentuje.