Jak podbić Dolinę Krzemową? Opowiadają Polacy, którym się to udało

Drabiny zamiast milionów Docieram do Palo Alto pociągiem z San Francisco w lutowe czwartkowe przedpołudnie i...widzę tu wszystko poza innowacjami.

Stacja kolejowa Łódź Kaliska to szczyt hi-techu w porównaniu do stacji Palo Alto. O Warszawie Wschodniej nie wspominając. W dworcowej kawiarni Venetia smutny kelner wykłada muffiny i odgania muchy, przed budynkiem stacji dwóch robotników targa drabinę, dwóch innych przycina żywopłot. I tyle. Elona Muska ani Tima Cooka, ani widu ani słychu.

Gdzie zatem szukać innowacji w Dolinie Krzemowej? I jak zacząć, jeśli chcemy rozwijać swoją firmę w technologicznej fabryce marzeń?

Lista życzeń Można tak jak Greg Pietruszyński, założyciel Growbots, który do Doliny Krzemowej po raz pierwszy przybył w październiku 2014 roku z kilkoma spotkaniami umówionymi przez kogoś bardziej doświadczonego w tym kto jest kim w Dolinie Krzemowej (w przypadku Grega był to Łukasz Młodyszewski) oraz listą kilkuset nazwisk osób, z którymi chciałby się umówić. – Do tych wszystkich osób napisaliśmy maile z propozycją spotkania i dzięki temu szybko nabiłem kalendarz. Praktycznie każde spotkanie kończyło się przedstawieniem mnie kolejnej osobie, którą powinienem poznać – mówi Greg. – Poszło świetnie, zrealizowałem zakładany cel sprzedażowy – dodaje.

Bez czasu na most Podobnie zaczynał Marcin Treder, współzałożyciel i prezes UXPin, który do Doliny przyjechał po raz pierwszy w towarzystwie Piotra Wilama, jednego z założycieli Onetu, a obecnie prezesa funduszu Innovation Nest. – Odbyliśmy około trzydziestu spotkań z potencjalnymi klientami, doradcami, partnerami biznesowymi. To była bardzo intensywna wizyta. Nie miałem okazji zobaczyć w Kalifornii dosłownie nic. Pędziliśmy od spotkania do spotkania. Jeśli dobrze pamiętam to most Golden Gate zobaczyłem z bliska dopiero podczas trzeciego pobytu w San Francisco – mówi Marcin. Dziś UXPin ma biura nie tylko w Krakowie, ale również w kalifornijskim Mountain View, a kilka miesięcy temu firma pozyskała 5 milionów dolarów od amerykańskich inwestorów.

Można też tak jak Michał Wroczyński, założyciel i prezes Fido Labs przyjechać samodzielnie, ale korzystając z dofinansowania dostępnego w Polsce. – Pierwszy przyjazd do Doliny Krzemowej został sfinansowany przez Agencję INVESTGDA [gdańska agencja rozwoju ekonomicznego - przyp. red.]. Zupełnie nie wiedzieliśmy czego się spodziewać, ale zgłosiliśmy się i nie mogliśmy się wycofać, bo zapłacilibyśmy karę umowną – mówi Wroczyński. – I całe szczęście, bo z miejsca zakochaliśmy się w tym miejscu.

I choć zarówno Greg jak i Michał podkreślają, że ich pierwsza wizyta w Dolinie nie była logistycznym majstersztykiem, nie przyjechali tu w ciemno. - Podróż do Doliny Krzemowej zaczyna się nie na dworcu w Palo Alto ani nie na lotnisku w San Francisco, ale w Białymstoku, Gdańsku czy Krakowie, gdzie prowadzimy firmę – mówi INNPoland prof. Piotr Moncarz, wykładowca na Uniwersytecie Stanforda oraz współzałożyciel i prezes US-Polish Trade Council, USPTC (Polsko-Amerykańskiej Rady Współpracy). – Przyjazd tutaj bez przygotowania może kosztować bardzo wiele. I nie mówię tu o koszcie biletu, czy pobytu, ale o tym, że można się szybko wypalić i zniechęcić, jeśli źle się zaplanuje swój pobyt – mówi prof. Moncarz.

Jak zabrać się za przygotowania? Można tak jak Greg lub Marcin skorzystać z pomocy doświadczonych osób, można także skorzystać z usług organizacji prof. Moncarza. Powstała w 2001 organizacja prowadzi m.in. program US-Poland Innovation Hub, w ramach którego przedsiębiorcy przechodzą szkolenia w Polsce, a następnie w ciągu dwóch tygodni w Dolinie odbywają serię spotkań m.in. z inwestorami oraz prawnikami.

Koszt udziału w takim programie zaczyna się od 15,000 dolarów. Organizacja udziela jednak darmowych porad wszystkim, którzy się do niej zwracają. Porady te są tym bardziej cenne, że w przeciwieństwie do np. Czechów, którzy w San Francisco utrzymują zarówno konsulat, jak i CzechInvest (jego polskim odpowiednikiem jest Polska Agencja Informacji i Inwestycji Zagranicznych), najbliższe polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne i handlowe są w Los Angeles, bagatela 616 kilometrów od San Francisco. Wyjątkiem jest Sillicon Valley Acceleration Center z siedzibą w San Francisco, który kontrolowany jest przez Wydział Promocji Handlu i Inwestycji w Waszyngtonie.

Polak Polakowi z pomocą? Polskiej placówki dyplomatycznej w Dolinie nie ma, ale Polaków tu nie brak. Zdaniem Eli Kozery z USPTC jest nas tu aż 100,000. – Nie mogę mówić o całej Polonii, bo jej nie znam, ale od strony społeczności startupowej to jest ona zgraną grupą. Startupy coachują się wzajemnie, pomagają w nawiązaniu kontaktów, pitchowaniu i też w przedstawieniu inwestorom – twierdzi Wroczyński. – A gdy trzeba, pomagają też z kanapą do spania – dodaje.

O tym, że Polonia w Dolinie Krzemowej sobie pomaga na własnym przykładzie przekonała się Monika Burzyńska–Evje. W San Francisco znalazła się w 2009 roku przyjeżdżając za swoim narzeczonym (obecnie mężem) Tylerem. Po studiach w Krakowie, w San Francisco zaczynała od pracy w kwiaciarni w centrum miasta. – Patrzyłam na fajnie ubrane dziewczyny chodzące do biur w wieżowcach i myślałam, ja też tam kiedyś z nimi będę. Mam przecież magistra. I ja wiem, że polskie dyplomy tu niekoniecznie wiele znaczą, ale dlaczego miałoby mi się nie udać? - mówi Burzyńska–Evje. – Postawiłam na networking, rozubudowywanie sieci kontaktów, spotykałam się z Polakami m.in. za pośrednictwem grupy facebookowej SF Polskis i tak trafiłam na Polkę pracująca w LinkedIn – dodaje. W tym roku mija pięć lat odkąd Monika pracuje w tej wycenianej na 26 miliardów dolarów firmie.

Do Doliny po naukę Nie każdy przedsiębiorca działający w Dolinie Krzemowej, jak twórcy LinkedIna, będzie mógł poszczycić się firmą warta miliardy. Po co zatem to wszystko? – Po to, żeby się uczyć i rozwijać. Tutaj odbywa się to w tempie zupełnie innym niż to, które znamy z Europy, mówi prof. Moncarz.

Marta Zucker, która w San Francisco mieszka od półtora roku, i która na potrzeby książki „Igrzyska talentów w Dolinie Krzemowej” prowadziła wywiady z Polakami działającymi na Zachodnim Wybrzeżu (w tym z Marcinem Trederem i Gregiem Pietruszynskim): – W Dolinie jesteś akceptowanym takim, jakim jesteś. Mieszkając tutaj, należy wyzbyć się jakichkolwiek uprzedzeń, czy kompleksów, bo nikogo tak naprawdę nie interesuje czy jesteśmy z Polski, czy nie, ale jaki mamy pomysł i jak go chcemy realizować.

Czego w Dolinie nauczył się Greg? – Pytani o pomoc i to dosyć wprost – to naturalną część etykiety biznesowej. Ludzie nie mówią “let me know if I can be helpful” dla czystej kurtuazji – wystarczy poprosić o konkretną przysługę i praktycznie zawsze się uda. To oczywiście nie działa tylko w jedną stronę – trzeba również pomagać innym – mówi. Dodatkowo nauczył się też, że choć w Dolinie Krzemowej działa więcej inwestorów niż gdziekolwiek na świecie, nie znaczy to wcale, że rwą się do inwestowania. – Przy pierwszej wizycie świetnie poszło nam ze znalezieniem klientów. Natomiast kompletnie nie udało się znaleźć inwestorów. Bez założenia spółki w USA o finansowaniu można zapomnieć. Natychmiast ruszyliśmy z rejestracją spółki, ale niewiele to pomogło. Byliśmy na bardzo wczesnym etapie rozwoju firmy i nie mieliśmy jeszcze lokalnej walidacji przez rynek.

Czego nauczył się Michał Wroczyński? – Przede wszystkim, że nie wolno się bać. Gdy coś się nie udaje w inny sposób, wchodzić „z buta”. Ale też nauczyć się odróżniać tych, którzy mówią, że chcą pomoc, od tych, którzy to rzeczywiście robią. Strasznie dużo tu, jak to określa Jakub Krzych z Estimote “cinkciarzy” – osób nastawionych na prosty i szybki deal z mało doświadczonym startupem z Polski. Ale też dużo tu fun'u. Startupowe życie trzeba lubić i tu można go doświadczać w pełni – mówi Wroczyński.