Anestezjolog bez etatu. Tak zatrudniał lekarkę szpital w Białogardzie, gdzie doszło do tragicznego wypadku

44-letnia anestezjolog ze Szpitala Powiatowego w Białogardzie zmarła w poniedziałek wieczorem. Prawdopodobnie zawał serca – skwitowano w oficjalnych doniesieniach, policja wykluczyła udział osób trzecich.

Szpital – no cóż, umył ręce. – Pani doktor nie była naszym pracownikiem. Prowadziła działalność gospodarczą, dlatego czas pracy organizowała sobie samodzielnie. Zupełnie inna sytuacja byłaby, gdyby była naszym pracownikiem i my nie przestrzegalibyśmy kodeksu pracy. Przepisy w tym przypadku nie zostały naruszone – podsumował doniesienia o tragicznym wydarzeniu.

Rzeczywiście, anestezjolog, który zmarł w 2011 r. w Głubczycach, był na dyżurze już piąty dzień. – Byliśmy wówczas w tej sprawie u ówczesnej minister zdrowia, Ewy Kopacz. Powiedziała, że to nie miało związku z pracą i nie ma najmniejszego znaczenia – kwituje Szramik. Według niego, problem rzeczywiście ma charakter systemowy, choć o oficjalnej statystyce nie sposób mówić. – Wiemy, że to zjawisko powszechne. Wiemy, że nie chodzi o jedną czy dwie osoby w skali kraju, tylko tysiące przypadków, kiedy ludzie dyżurują po kilka dób pod rząd – podkreśla związkowiec.

Ba, gdyby to jeszcze było tak, że lekarze biorą na siebie ten ciężar na własną rękę czy żeby zarobić jakieś większe pieniądze. – Mówił, że to nie do końca jest jego wybór. Na pytanie, z jakich przyczyn pełni tak długie dyżury, odpowiadał, że nie zawsze mamy w życiu wpływ na wszystko – opowiadał mediom kolega zmarłego anestezjologa z Głubczyc. O co chodzi? Lekarze wiedzą. – Niektóre kontrakty są zawierane świadomie i dobrowolnie. To rosyjska ruletka ze strony tego, kto podpisuje – mówi Szramik. – Ale bywa, że nie jest to jednak równoprawna umowa podpisana przez dwa podmioty, tylko właściwie dyktat: umowa sporządzona zupełnie jednostronnie, często niezgodnie z prawem pracy i kodeksem cywilnym – dodaje.

Wiceszef OZZL sugeruje, że może to być nawet co drugi taki przypadek. – Dostaje się wypowiedzenie, potem proponują kontrakt polegający na prostym przeliczeniu pensji pracownika na potrzeby działalności gospodarczej. I tak się tworzy kontrakt – mówi.

Co nie znaczy, że dyrektorzy szpitali chwalą sobie sytuację. Większość zdaje sobie sprawę, że półprzytomny specjalista na dyżurze, to zagrożenie dla wszystkich – w pierwszej kolejności pacjentów. Ale wokół tych kilkudniowych dyżurów panuje jakiś rodzaj zmowy milczenia.

Równie niemożliwe jest w przypadku lekarza, który podpisał kontrakt i stał się "samodzielnym przedsiębiorcą", świadczącym usługi na potrzeby szpitala. Tak było zapewne w Białogardzie. W tym przypadku, jak to ujął szpital "czas pracy organizowany jest samodzielnie". – Taka jest praktyka, ja od lat próbuję uświadamiać, że jest to sprzeczne z prawem – mówi nam Czesław Miś, lekarz z Nowego Sącza, który w 2006 roku wygrał precedensowy proces, udowadniając, że za dyżury brane powyżej 48 godzin pracy w tygodniu należą się dni wolne. – Dyrektywa o czasie pracy dotyczy wszystkich zatrudnionych. Naszym zdaniem w jej tłumaczeniu na język polski jest błąd, dzięki któremu może dochodzić do nadużyć – dodaje.

Według niego, taki lekarz podlega naciskom. – Jest pozbawiony wszelkiej osłony socjalnej, podlegają wielkiej presji. Nie wiem, czy wszyscy ci, którzy pracują w takim wymiarze godzin, nie robią tego pod presją – dorzuca.