Władysław Mazurkiewicz. Kraków. Morderca z Krakowa.
Piękny Władek mordował z uśmiechem. Kraków długo nie znał jego prawdziwego oblicza Fot. RomanSlavik.com/shutterstock Screenshot IG/historia_nie_jest_nudna Mazurkiewicz/zdjęcia archiwalne Wsparcie AI Montaż: InnPoland

Nienagannie ubrany, szarmancki i obracający się wśród krakowskiej elity. Władysław Mazurkiewicz nie przypominał człowieka, którego mieszkańcy miasta mieliby się obawiać. Pod przydomkiem "Piękny Władek" ukrywał się jednak bezwzględny zabójca. Wabił ludzi obietnicą korzystnych interesów i odbierał im życie. Jego proces w 1956 roku stał się jednym z najgłośniejszych wydarzeń kryminalnych powojennej Polski.

REKLAMA

Niedawny zamach w Krakowie skierował uwagę opinii publicznej na bezpieczeństwo w mieście. Tragedia z listopada 2026 roku, w której zginęło sześć osób, przypomniała, jak głęboki ślad potrafią pozostawić brutalne przestępstwa. Okazuje się, że Kraków ma też znacznie starsze, mroczne karty swojej historii. Jedną z nich jest działalność Władysława Mazurkiewicza.

Piękny Władek, czyli Władysław Mazurkiewicz. Jak budował swoją pozycję w Krakowie?

Zacznijmy od początku. Władysław Mazurkiewicz urodził się 27 kwietnia 1911 roku w Krakowie. Dorastał w niezamożnej rodzinie. Jego ojciec Leon pracował w drukarni, a matka Helena opuściła rodzinę, gdy chłopiec był jeszcze mały. Później wychowywała go macocha, Stanisława. W dzieciństwie interesował się kryminałami i marzył o karierze prawnika. Rozpoczął nawet studia na wydziale prawa, ale po dwóch latach zrezygnował. Ukończył szkołę poligraficzną i zaczął pracować jako drukarz, podobnie jak jego ojciec.

Później jego życie potoczyło się zupełnie inną drogą. Podczas okupacji Mazurkiewicz zaczął obracać się w środowisku ludzi zajmujących się nielegalnym handlem. Sprzedawał i kupował waluty, złoto, brylanty, skóry oraz inne towary. Podobno nawiązał kontakty z ludźmi z krakowskiego gestapo. Według opisów jego działalności znajomości zapewniały mu swobodę prowadzenia interesów i mogły chronić go przed konsekwencjami niektórych działań. Nie wszystkie informacje były prawdą.

Po wojnie Mazurkiewicz potrafił odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Pracował między innymi jako instruktor jazdy, inspektor ruchu drogowego i ławnik w kolegium do spraw wykroczeń. Utrzymywał kontakty z prawnikami i osobami zamożnymi, bywał w krakowskich, drogich lokalach, jeździł dobrymi samochodami. Dbał o wygląd i nienaganne maniery. Niektórzy zwracali się do niego "inżynierze" albo "mecenasie". Jak się domyślacie, żadnego z tych tytułów nie posiadał.

Kiedy poznajemy kolejne szczegóły jego działalności, widzimy człowieka, który potrafił budować wizerunek szanowanego obywatela. Nie przypominał bandyty szukającego przypadkowej ofiary. Był eleganckim znajomym, partnerem do interesów. I właśnie to wykorzystywał.

Zwabiał ofiary obietnicą łatwego zarobku, a potem odbierał im życie. Tak działał Piękny Władek

Jak działał Piękny Władek? Schemat jego zbrodni był stosunkowo prosty. Wyszukiwał ludzi, którzy dysponowali dużą gotówką, szmalem, hajsem, zwał jak zwał. Następnie proponował im korzystną transakcję, na przykład sprzedaż dolarów po atrakcyjnej cenie. Umawiał się z kontrahentami w mieszkaniu albo ruszał we wspólną podróż samochodem. Kiedy zdobył ich zaufanie i miał pewność, że nie pojawią się świadkowie, atakował. Zabierał pieniądze i pozbywał się ciała.

Początkowo wykorzystywał cyjanek potasu, który podawał w jedzeniu lub napojach. Jedną z pierwszych znanych osób, które przeżyły jego atak, był Tadeusz Bommer. W marcu 1943 roku Mazurkiewicz miał zaprosić go na spotkanie dotyczące interesów związanych ze złotem i walutą. Poczęstował go jedzeniem, do którego dodał truciznę. Bommer poczuł się źle, ale zdołał opuścić mieszkanie i uzyskać pomoc lekarską. Lekarz rozpoznał objawy zatrucia. Mazurkiewicz miał później oddać mu pieniądze i tłumaczyć, że nie wiedział o obecności trucizny w jedzeniu.

Nieudana próba nie powstrzymała go przed kolejnymi atakami. W grudniu 1943 roku zginął Wiktor Zarzecki. Mazurkiewicz zaproponował mu interes, a następnie poczęstował herbatą z cyjankiem. Kiedy mężczyzna zmarł, zabrał jego pieniądze i pozbył się ciała, wrzucając je do Wisły. W kolejnych latach już częściej sięgał po broń palną. Zamiast trucizny wybierał strzał w tył głowy.

W lipcu 1945 roku zamordował Władysława Brylskiego, który chciał przeprowadzić z nim transakcję dotyczącą sacharyny i złota. Kilka miesięcy później, w październiku, zginął Józef Tomaszewski, bankowiec i handlarz. Mężczyzna miał przy sobie znaczną sumę pieniędzy. Jego ciało odnaleziono w Wiśle, a okoliczności zaginięcia wzbudziły zainteresowanie śledczych. W pobliżu miejsca, w którym znaleziono zwłoki, widziano samochód Mazurkiewicza. Pojawiły się podejrzenia, że może mieć związek ze sprawą. Trafił nawet do aresztu, ale ostatecznie wyszedł na wolność.

Kolejną ofiarą był Jerzy de Laveaux, zamożny sąsiad Mazurkiewicza, zamordowany w maju 1946 roku. Podobnie jak w poprzednich przypadkach mężczyzna został zwabiony obietnicą interesu. Mazurkiewicz zabrał mu pieniądze i kosztowności, a ciało wrzucił do Wisły. Zaginięcie de Laveaux przez długi czas pozostawało niewyjaśnione.

Przez dziewięć lat nie zabijał, ale nie zniknął z Krakowa. Morderca budował zaufanie

Po zabójstwie Jerzego de Laveaux nastąpiła długa przerwa. Przez blisko dziewięć lat Mazurkiewicz nie dokonał kolejnego udowodnionego zabójstwa. Nie oznaczało to jednak, że porzucił swoje dotychczasowe życie. Wiele wskazuje na to, że starał się przeczekać okres, w którym wcześniejsze zaginięcia mogły jeszcze wzbudzać zainteresowanie. Jednocześnie umacniał swoją pozycję w Krakowie.

Utrzymywał znajomości i angażował się w działalność społeczną. Miał współpracować z Polskim Czerwonym Krzyżem i uczestniczyć w transportach humanitarnych. W ten sposób budował reputację człowieka pomocnego i godnego zaufania. Trudno o bardziej ponury kontrast, prawda?. Ten sam mężczyzna, który wcześniej zabijał ludzi dla pieniędzy, potrafił występować w roli szanowanego obywatela.

W 1955 roku wrócił jednak do zbrodniczej działalności. Tym razem jego ofiarami stały się dwie kobiety, które dobrze znał. Jadwiga de Laveaux była wdową po Jerzym. Mazurkiewicz miał ją uwodzić i obiecywać wspólną przyszłość. Kobieta powierzyła mu pieniądze na przechowanie. Kiedy upomniała się o ich zwrot, została zamordowana. Do tragedii doszło 16 maja 1955 roku w garażu Mazurkiewicza.

Tego samego dnia zginęła również siostra Jadwigi, Zofia Suchowa. Przyszła odwiedzić kobietę i sama stała się kolejną ofiarą. Mazurkiewicz ukrył oba ciała pod betonową posadzką garażu przy ówczesnej ulicy Marchlewskiego, dzisiejszej alei Beliny-Prażmowskiego. Później próbował przekonywać otoczenie, że siostry wyjechały z kraju, ponieważ nie chciały dłużej żyć w komunistycznej Polsce.

Tym razem jednak nie udało mu się na zawsze ukryć śladów zbrodni. Do jego zatrzymania doprowadziło wydarzenie, które początkowo mogło wydawać się kolejnym nieudanym morderstwem.

Strzał w Zakopanem. Jeden błąd pogrążył Pięknego Władka

We wrześniu 1955 roku Mazurkiewicz wybrał się w podróż do Zakopanego ze Stanisławem Łopuszyńskim, handlarzem walutą. Mężczyźni mieli załatwić interes związany z zakupem drogich zegarków. Podczas drogi powrotnej Łopuszyński zasnął w samochodzie. Mazurkiewicz strzelił mu w tył głowy, przekonany, że zabił kolejnego kontrahenta i może przejąć jego majątek.

Stało się jednak coś nieoczekiwanego. Łopuszyński przeżył postrzał i po chwili odzyskał przytomność. Mazurkiewicz próbował zachować spokój. Wytłumaczył mu, że huk, który go obudził, był odgłosem petardy odpalonej dla żartu. Odwiózł go nawet do lekarza, a później pozwolił wrócić do domu. Łopuszyński początkowo nie wiedział, co naprawdę się wydarzyło. Dopiero gdy ból głowy nie ustępował, ponownie zgłosił się na badania. Okazało się, że w jego potylicy tkwi pocisk.

Tym razem milicja nie mogła zignorować sprawy. Łopuszyński zgłosił próbę zabójstwa, a śledczy zaczęli interesować się Mazurkiewiczem. Początkowo przeszukanie jego mieszkania nie przyniosło przełomu. Kluczowe okazało się dopiero sprawdzenie garażu. 13 grudnia 1955 roku funkcjonariusze skuli betonową posadzkę i odkryli pod nią szczątki Jadwigi de Laveaux oraz Zofii Suchowej.

To odkrycie całkowicie zmieniło charakter śledztwa. Do sprawy włączyli się funkcjonariusze Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej. Zaczęto ponownie analizować wcześniejsze zaginięcia, relacje świadków i okoliczności śmierci osób, które miały kontakt z Mazurkiewiczem. W mediach szybko rozpętała się burza. Pojawiały się spekulacje, że mężczyzna mógł mieć nawet 30 ofiar.

Proces, który elektryzował całą Polskę

6 sierpnia 1956 roku rozpoczął się proces Władysława Mazurkiewicza. Było to jedno z najgłośniejszych wydarzeń kryminalnych powojennej Polski. Zainteresowanie sprawą było ogromne. Przed krakowskim sądem gromadziły się tłumy, a relacje z rozpraw publikowały ogólnopolskie gazety. Ludzie chcieli zobaczyć człowieka, który odpowiadał za serię brutalnych zbrodni.

Obrońcą Mazurkiewicza został znany adwokat Zygmunt Hofmokl-Ostrowski. Próbował przekonywać sąd, że ofiary jego klienta zajmowały się nielegalnymi interesami, a więc nie były osobami szczególnie wartościowymi dla państwa. Wskazywał także na trudne dzieciństwo oskarżonego i sugerował problemy psychiczne. Biegli psychiatrzy nie potwierdzili jednak, by Mazurkiewicz był niepoczytalny.

30 sierpnia 1956 roku zapadł wyrok. Mazurkiewicz został skazany na osiem kar śmierci. Za sześć zabójstw i dwie próby zabójstwa. Obrońca próbował jeszcze doprowadzić do zmiany orzeczenia, ale Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy. 29 stycznia 1957 roku Władysław Mazurkiewicz został stracony przez powieszenie w więzieniu na Montelupich w Krakowie.

Czy Piękny Władek naprawdę mógł pozbawić życia 30 osób?

Liczba 30 do dziś powraca w opowieściach o Eleganckim Mordercy. Już podczas śledztwa i procesu pojawiały się podejrzenia, że Mazurkiewicz mógł odpowiadać za znacznie więcej zbrodni, niż te, które udało się udowodnić. W prasie łączono z nim kolejne zaginięcia i niewyjaśnione przypadki odnajdywania zwłok w Wiśle. Milicja sprawdzała te tropy, ale nie wszystkie podejrzenia znalazły potwierdzenie. Sąd udowodnił mu sześć zabójstw i dwie próby zabójstwa.

Niejasne pozostają także niektóre wątki dotyczące jego kontaktów z gestapo i powojennymi służbami. Pojawiały się podejrzenia, że przekazywał informacje o krakowskim czarnym rynku i środowisku przestępczym. Nie ma jednak wystarczających dowodów, by jego domniemaną współpracę z Urzędem Bezpieczeństwa przedstawiać jako pewnik.

Historia Mazurkiewicza nie zakończyła się wraz z jego śmiercią. W 2015 roku Cezary Łazarewicz opublikował książkę "Elegancki morderca", a rok później na ekrany kin trafił film "Ach śpij, kochanie" w reżyserii Krzysztofa Langa, z Andrzejem Chyrą w roli głównej. Postać Pięknego Władka nadal powraca w publikacjach, podcastach i materiałach poświęconych historii polskiej kryminalistyki.

Dlaczego ta historia wciąż przyciąga uwagę? Kiedy przyjrzymy się jej bliżej, zobaczymy nie tylko opowieść o seryjnym mordercy. Zobaczymy jak łatwo pozory mogą przesłonić prawdziwe oblicze człowieka. Mazurkiewicz nie musiał wzbudzać strachu, żeby osiągać swoje cele. Wystarczały mu dobre maniery, znajomości i obietnica łatwego zarobku.

Jego ofiary widziały w nim partnera do interesów, a nie zagrożenie. Kraków zapamiętał go jako Eleganckiego Mordercę. Nie każdy, kto nosi maskę życzliwości, ma dobre intencje. A niektóre z nich skrywają mrok, którego nie sposób dostrzec na pierwszy rzut oka.

Sonda

Czy Twoim zdaniem najbardziej niebezpieczni przestępcy potrafią skutecznie ukrywać się za maską normalności? -

... odpowiedzi