
Mazowieckie, dolnośląskie i małopolskie wyraźnie odskoczyły reszcie kraju pod względem poziomu płac. Zobacz, jak na tle czołówki wypadają pozostałe regiony i co statystyczna średnia mówi o realnej sytuacji na rynku pracy.
Regionalne zróżnicowanie zarobków pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych cech polskiego rynku pracy. Potwierdza to opublikowane w czwartek 19 listopada obwieszczenie Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) w sprawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w poszczególnych województwach w 2025 roku. Najnowsze wyliczenia pokazują, że dystans między najbogatszymi regionami a resztą kraju liczony jest w tysiącach złotych miesięcznie.
Mazowsze bezkonkurencyjne, na końcu Warmia i Mazury
Niekwestionowanym liderem zestawienia pozostało województwo mazowieckie, gdzie przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto przekroczyło pułap 10,3 tys. zł i wyniosło dokładnie 10 330,45 zł. Barierę 9 tys. zł udało się pokonać jeszcze tylko dwóm regionom. Pierwsza piątka najlepiej opłacanych województw w 2025 roku prezentuje się następująco:
Na drugim biegunie znalazło się województwo warmińsko-mazurskie ze średnią na poziomie 7799,41 zł brutto. Różnica między liderującym Mazowszem a regionem zamykającym tabelę przekroczyła zatem 2,5 tys. zł miesięcznie. Niewiele wyższe zarobki odnotowano w województwach podkarpackim (7842,06 zł) oraz świętokrzyskim (7922,43 zł).
Duże zaskoczenie w Wielkopolsce
Największą niespodzianką zestawienia jest odległa lokata województwa wielkopolskiego, które zajęło dopiero 13. miejsce spośród 16 regionów. Przeciętne wynagrodzenie brutto w gospodarce narodowej wyniosło tam 7989,34 zł.
Wielkopolskę wyprzedziły nie tylko największe ośrodki przemysłowo-usługowe, ale również województwa: łódzkie (8333,66 zł), opolskie (8263,53 zł), zachodniopomorskie (8211,95 zł) oraz podlaskie (8155,68 zł). Do liderującego Mazowsza Wielkopolsce zabrakło aż 2341,11 zł miesięcznie.
Zobacz także
Co te liczby oznaczają dla biznesu i portfeli Polaków?
Poziom lokalnych płac jest jednym z kluczowych kryteriów przy podejmowaniu decyzji o nowych inwestycjach, wyborze lokalizacji dla zakładów czy centrów usług, a także przy kształtowaniu firmowej polityki wynagrodzeń i walce o wykwalifikowanych pracowników.
Z perspektywy konsumenta i pracownika warto jednak zachować ostrożność w interpretacji tych kwot. Wyższa średnia płaca w regionie nie oznacza automatycznie wyższego standardu życia dla wszystkich jego mieszkańców – o realnej sile nabywczej decydują również lokalne koszty życia (zwłaszcza ceny mieszkań i usług), dostępność miejsc pracy, struktura gospodarki oraz produktywność.
Należy też pamiętać o metodologii GUS. Przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej obejmuje nie tylko pensje zasadnicze, ale także wybrane honoraria, wypłaty z zysku czy tzw. trzynastki w budżetówce. Jako średnia arytmetyczna wskaźnik ten jest naturalnie zawyżany przez najwyższe pensje menedżerskie i specjalistyczne, dlatego nie odzwierciedla zarobków większości zatrudnionych, choć doskonale obrazuje dysproporcje między regionami.






