Londyn, Paryż, Berlin to super miasta? Po powrocie do Polski coraz trudniej im zazdrościć

Zagraniczne media od miesięcy piszą o polskim cudzie gospodarczym, nowoczesnej infrastrukturze i rosnącej potędze w Europie. Wracając z zagranicy, nie czujemy, że lądujemy w gorszym świecie. Wręcz przeciwnie: wjeżdżamy do kraju, który w wielu obszarach wyprzedził zachodnie metropolie i państwa. Czy umiemy to docenić?

Narzekamy na opóźnienia PKP i wieczny remont na osiedlu, ale spójrzmy na Polskę oczami obcokrajowca. Mamy jedne z najnowocześniejszych dróg w Europie, cyfryzację usług na poziomie niedostępnym w Niemczech czy Wielkiej Brytanii i poziom bezpieczeństwa, którego zazdroszczą nam Paryżanie i Londyńczycy.

Kiedyś wyjazd "na Zachód" był wyprawą do cywilizacyjnego raju. Do miejsca, gdzie drogi były proste, w sklepach uginały się półki, pociągi przyjeżdżały co do sekundy, a w powietrzu czuć było zapach wielkiego świata. Wracając do Polski, człowiek lądował na "starych śmieciach" z poczuciem cywilizacyjnego awansu, którego doświadczył przez parę tygodni za granicą.

Dziś ten scenariusz brzmi jak ponury żart z poprzedniej epoki. Wracając z Londynu, Paryża, Brukseli czy Rzymu do Warszawy, Wrocławia, Gdańska czy Poznania, nikt już nie czuje, że wraca do "gorszego świata". Wręcz przeciwnie – wracamy do czystych, bezpiecznych miast, gdzie zapłacisz za wszystko telefonem w trzy sekundy, paczkę odbierzesz z paczkomatu o drugiej w nocy, a na autostradzie nie musisz omijać dziur wielkości leja po bombie.

I to nie jest tylko nasza subiektywna obserwacja. Zauważył to cały świat.

Światowa prasa od kilkunastu miesięcy przeżywa prawdziwy zachwyt Polską. To nie są pojedyncze, przypadkowe wzmianki w branżowych biuletynach, ale czołowe teksty w najważniejszych dziennikach i tygodnikach globu.

Do tego dochodzą setki, jeśli nie tysiące filmów i opinii w mediach społecznościowych, w których turyści odkrywają, że u nas niedźwiedzie nie chodzą po ulicach i jest jakby luksusowo.

Zanim jednak damy się ponieść, warto spojrzeć na twarde dane Eurostatu. Pytanie, czy Polska jest w gospodarczej elicie, skoro G20 daleko, a do "top 5" w UE brakuje dwa razy tyle, jest jak najbardziej zasadne. Nasz udział w unijnym PKB to wciąż niespełna 5 proc., czyli niemal dwukrotnie mniej niż hiszpański, który rzekomo "wyprzedziliśmy".

Gdy przeanalizuje się te wszystkie publikacje, wyłaniają się cztery główne filary zachodniego podziwu:

Polacy mają unikalną cechę: genialnie potrafią narzekać na własne państwo. Tymczasem codzienne życie w Polsce oferuje standardy, o których mieszkańcy wielu zachodnich państw mogą tylko pomarzyć.

Narzekamy na odcinkowe pomiary prędkości i wieczne remonty, ale sieć autostrad i dróg ekspresowych w Polsce należy do najnowocześniejszych i najbardziej komfortowych w całej Europie. Jazda polską eską to przepaść w porównaniu z wyboistymi, wiecznie zakorkowanymi trasami w Wielkiej Brytanii czy starszymi odcinkami niemieckich autobahnów. I ta sieć wciąż rośnie – właśnie oddano do ruchu odcinek S19 Deniski–Hacki, nowy fragment Via Carpatii, która docelowo połączy Litwę z Grecją.

Owszem, PKP potrafi się spóźnić, a na torach zdarzają się awarie – tegoroczny paraliż PKP przez upały pokazał to boleśnie. Ale jeśli porównamy polskie, czyste, ciche Pendolino czy Flirty z klimatyzacją i wi-fi do drogich, niepięknych i nieustannie odwoływanych pociągów w UK czy szwankującej Deutsche Bahn, nasza kolej wygląda po prostu świetnie. O nowiutkich tramwajach czy warszawskim metrze nawet nie wspominając.

To jest nasz absolutny, bezcenny skarb. Spacer po centrum polskiego miasta o drugiej w nocy z telefonem w ręku jest czymś całkowicie naturalnym. W Londynie, Paryżu, Brukseli czy wielu miastach USA taka beztroska bywa proszeniem się o kłopoty.

Płacenie BLIK-iem, e-recepty w telefonie, aplikacja mObywatel, paczkomaty na każdym rogu, załatwianie spraw urzędowych przez profil zaufany. Cyfrowa infrastruktura w Polsce bije na głowę skansen papierowej biurokracji i czeków bankowych, jaki wciąż straszy w Niemczech czy Francji. Choć i tu potrafimy się potknąć – gdy mDowód nie działa, miliony ludzi zostają nagle bez dokumentu, a to najlepszy dowód na to, jak bardzo już się do tej wygody przyzwyczailiśmy.

Rzetelny obraz wymaga chłodnego spojrzenia. Polska nie jest rajem bez skazy, a zachodnie media publikują też ostrzeżenia:

Do tej listy dopisałbym jeszcze kulturę wspólnej przestrzeni. Nie bez powodu hałas na wakacjach stał się tematem numer jeden w nadmorskich kurortach – dudniące głośniki na plaży to dokładnie ten koślawy kleks na skądinąd ładnym obrazie.

I tu dochodzimy do sedna sprawy. Kiedy wracam do Polski z zagranicy, nie mam poczucia powrotu do "zaścianka". Wracam do domu, w którym życie w wielu aspektach jest po prostu spokojniejsze, wygodniejsze, bezpieczniejsze i przyjemniejsze niż na "bogatym" Zachodzie.

I właśnie dlatego tak bardzo bolą te wszystkie nasze grzeszki. Dlatego tak irytuje rolnik orzący nową drogę pod Gliwicami, dźwiękowy smog nad morzem, polityczna amatorszczyzna z SMS-ami o myśliwcach czy szarpanina w mediach.

Nie krytykuję Polski z pogardy czy kompleksów. Krytykuję ją z miłości i zniecierpliwienia. Widzę, jak niewiele brakuje nam do ideału i jak wspaniałym krajem się staliśmy. Skoro potrafiliśmy wybudować nowoczesną gospodarkę, nowoczesne drogi i bezpieczne miasta, to tym bardziej uwiera mnie, gdy na tym pięknym obrazie ktoś wciąż stawia koślawe kleksy.

Czas wreszcie pozbyć się dawnych kompleksów, docenić to, co zbudowaliśmy, i wyczyścić z naszego życia te ostatnie drobne absurdy. Bo zasługujemy na to, by w pełni cieszyć się własnym sukcesem.